Stąd do wieczności

Lata pięćdziesiąte XX wieku to jeden z moich ulubionych okresów w literaturze amerykańskiej. Co prawda Jones pisze o okresie bezpośrednio przed atakiem na Pearl Harbor, ale w jego prozie widać już ducha powojennej rzeczywistości. To co określa tą powieść, to wytrwałość Jonesa w dążeniu do zrozumienia człowieka, każdego człowieka. Zrozumienia dla ludzkich słabości, strachu i nieracjonalnych wyborów, dla potrzeby zachowania godności i tożsamości. Trzeba jednak pamiętać, że to powieść napisana ponad sześćdziesiąt lat temu, w czasach kiedy tolerancja oznaczała coś innego niż dzisiaj. Autor przedstawia świetnie nakreślony obraz armii, społeczności (w tamtych czasach tylko męskiej),w której podstawową rolę odgrywa dyscyplina, posłuszeństwo i hierarchia. Rytm dnia, miesiąca, życia wyznacza regulamin. Indywidualność to nie zaleta. Jednocześnie bycie żołnierzem wielu daje poczucie niezwykłej wspólnoty i bezpieczeństwa. Tutaj słowo coś znaczy, przyjaźń jest na zawsze. To naprawdę wspaniała powieść. Realistycznie ukazuje świat odarty że złudzeń, ale nadal nie pozbawiony nadziei.