Długi tydzień w Parkman

Rzadko tak długo męczyłem się z książką tego autora. Sam nie wiem, dlaczego. Jakoś mnie nie wciągnęła, chociaż teoretycznie powinna. Jest przecież do bólu prawdziwa. Tak prawdziwa, że przypuszczam, iż zawiera bardzo wiele elementów autobiograficznych. Jest to portret małego, amerykańskiego miasta, z przełomu lat 40. i 50. Głównym bohaterem jest tutaj małomiasteczkowy duch - złośliwy chochlik, przez którego cierpi wiele osób. Bo w małym miasteczku najważniejsze jest, "co ludzie powiedzą" - i to głównie sprawia, że wiele osób nie potrafi i nie może być tam sobą. Atmosfera ta wykreowana jest po mistrzowsku. Czytelnik wręcz dusi się w tej drobnomieszczańskiej atmosferze, odczuwa to samo co Dave, Gwen, czy Wally. Jedynie Bama wydaje się być ponad to... W powieściach Jonesa nie może zabraknąć seksu - ale nie mówię tu o erotyce. Seks bardziej ukazany jako problem, z którym człowiek musi się zmagać, bo nie potrafi się od niego uwolnić. Opisany w sposób naturalistyczny, ale nie bez budzących niesmak szczegółów. Nie może też zabraknąć alkoholu i tego, co obecne jest chyba we wszystkich powieściach tego autora - osamotnienia. Najgorszego osamotnienia - bo wśród ludzi. Nawet pośród tych, którzy są Dave'owi autentycznie życzliwi - bo i oni nie potrafią uporać się z niewidzialną ścianą gry pozorów, która wciąż ich dzieli. Powieść nieco przygnębiająca. Głównie z tego powodu, że to jednak ów złośliwy chochlik zdaje się wygrywać, a wszyscy, którzy próbują mu się przeciwstawić, albo w końcowym rozrachunku tracą siły, albo nawet nie podejmują wysiłku, nie wierząc w jego sukces. Po zamknięciu książki pozostała jeszcze jedna refleksja: na temat pisanej przez Dave'a powieści. Miała być to powieść wojenna, bez patosu, prawdziwa, miejscami nawet przepełniona czarnym humorem. Czyżby nosiła tytuł "Cienka, czerwona linia"?