Cienka czerwona linia

Jeżeli koniecznie chcielibyśmy stosować podział na literaturę kobiecą i męską, to „Cienka czerwona linia” Jonesa powinna być sztandarowym przedstawicielem literatury męskiej. Pisarz z czasami dość ciężkim w odbiorze naturalizmem babrze się w męskich emocjach, prezentuje różnorodne postawy w ekstremalnych warunkach wojny. W dodatku wojny toczonej na nieznanym terenie, daleko od domu i bliskich, za to z gotowym na wszystko wrogiem. Jones jako tło fabuły wykorzystał kampanię na Guadalcanale, jednakże opisywane przez niego bitwy to fikcja literacka. Ale jest to fikcja, w którą czytelnikowi bardzo łatwo uwierzyć. Przypadkowi mężczyźni wtłoczeni w mundury, pogrupowani w kompanie, zapakowani na transportowiec i wysłani przez ocean nie do końca zdają sobie sprawę ze swojej sytuacji. Owszem, mają jakieś mgliste wyobrażenia na temat tego, co ich może czekać, mają jakieś złudzenia na swój temat, ale w większości są to mrzonki chłopców chcących bawić się w wojnę. Pisarz drastycznie obdziera swoich bohaterów ze złudzeń, a przy okazji również czytelnik swoje złudzenia traci. Walki opisywane przez Jonesa to krew i flaki, niepewność, strach i burdel polowy na trzech hamakach, w którym oficerowie są na pozycjach uprzywilejowanych i niczym starożytni bogowie ze sztabowych szczytów ostrzałem nietkniętych rzucają na polityczne szachownice mięso armatnie – szeregowców, każąc im wykrwawiać się w imię wyższych celów. Podoba mi się język Jonasa, podoba mi się sposób, w jaki prezentuje swych bohaterów. Odziera wszystko z niepotrzebnego patosu i pokazuje człowieka, który się boi, i który chce przeżyć. W jego prozie nie uwiera mnie nieznośna amerykańskość, jaką znam z filmów. Owszem, jest tu amerykańska mentalność, ale i pewien uniwersalizm jest widoczny. Zaskoczyło mnie to, że naprawdę podoba mi się „Cienka czerwona linia”. To nie jest typ literatury, który preferuję, a jednak książka ta dała mi ogromną czytelniczą satysfakcję. I chętnie poleciłabym tę powieść kilku moim znajomym, co to myślą, że jak dostaliby karabin w łapki, to już mają wszystko, by iść i walczyć z wrogami rzeczywistymi czy urojonymi.