Sonata jesienna na kota i wilkonczelę

Henryk nie jest typowym nastolatkiem – jest spokojny, elegancki i elokwentny. Pojawia się w momencie choroby Marysi i burzy spokój grupy przyjaciół. Czy to tylko zły sen? A może zło w czystej postaci? „Sonata jesienna na kota i wilkonczelę” to książka mocno pokręcona, jak i sam jej tytuł. Oczywiście w pozytywnym znaczeniu tego słowa. To udany miks gatunkowy, który mocno wdziera się do umysłu czytelnika. Autorka przenosi nas na warszawskie blokowiska lat dziewięćdziesiątych, co daje niepowtarzalny klimat. Grupa przyjaciół jest świadkiem wydarzeń nie z tego świata. Sami próbują stawić czoła złu i walczą o swoją paczkę. Przyjaźń to ważny aspekt książki. Więź między bohaterami jest prawdziwa i nie mija z upływem lat. Czuć ją podczas czytania. Bohaterowie, chociaż początkowo dzieci, skradli moje serce. To ciekawie skonstruowane postacie; są autentyczne i dobrze oddają klimat tamtych lat. W pewnym momencie sami stajemy się członkiem ich ekipy. Jest horror, taki, jaki znamy ze swojego dzieciństwa – czasami przerysowany, czasami niedorzeczny. Porównania do „Stranger Things” czy „To” są jak najbardziej na miejscu. Są też elementy fantastyki oraz powieści przygodowej. Wszystko ze sobą współgra, choć początkowo może wydawać się, że jest to mało prawdopodobne. Podoba mi się pomysł na fabułę. Kosmiczna muzyka, której nie można słuchać. Człowiek stopniowo odchodzi od zmysłów, gdy tylko ją usłyszy. Wydobycie jej z ciała jest brutalne i krwawe, a całość kończy się spektakularną śmiercią. Językowo można dostać kręćka w głowie – dzięki słowotwórstwu i wszechobecnej czeli. Jest też wiele nawiązań do popkultury i literatury, a to działa jeszcze bardziej na naszą wyobraźnię. „Sonata” w żadnym wypadku nie jest młodzieżówką. To nostalgiczna podróż do lat dzieciństwa, zakrapiana, a może raczej zakrwawiana, horrorem w starym stylu. Ode mnie 8/10 – to była niezapomniana przygodaczela!