Śmierć z ogłoszenia

Na sali kinowej zapadła ciemność. Ludzie spragnieni rozrywki, innego świata, pojawili się tłumnie, zasiadając teraz wygodnie w kinowych fotelach. Teraźniejszość straciła swe znaczenie. Wiedział o tym, wpatrując się w niedawno biały ekran, teraz żywy w ludzi pojawiających się na nim. Był tu, bo potrzebował bodźca, czegoś co pozwoli mu kiedyś stworzyć wielkie dzieło i napawać się zwycięstwem. Był już blisko, tu i teraz miała dokonać się historyczna chwila. Wyciągnął coś z kieszeni... Brakowało mi Kornela Strasburgera i jego podkomendnych z Warszawskiej policji. Całe szczęście, że Grzegorz Kalinowski co rok wydaję kolejną część cyklu i nie daję na siebie długo czekać. Akcja powieści dzieje tym razem w 1932 roku i rozciąga się na więcej miast niż tylko stolica, odwiedzamy Lwów, a nawet Bukareszt. Tak jak poprzednio, dostajemy zgrabne połączenie kryminału retro z powieścią sensacyjną. Nie brak tu też licznych ciekawostek z życia codziennego przedwojennej Polski, co mnie niebywale cieszy. Kalinowski buduję fabułę wokół morderstw w świecie kinematografii, co pozwala na pokazanie czytelnikom kinowego światka od wewnątrz i przedstawienie gwiazd filmowych czy teatralnych z tamtego okresu. Trzon akcji skupia się na śledztwie, ale też dostajemy mocny nacisk na sytuację społeczną i tło obyczajowe. To co mnie też niezmiernie satysfakcjonuję, to humor, który autor lubi wplatać między słowami, nieważne czy jest to gra słów czy humor sytuacyjny, efekt jest zawsze ten sam. Od czasu do czasu wkrada się też archaizacja językowa i to też wychodzi na plus, przez co możemy poczuć klimat przedwojennej Warszawy. Opisy także robią swoje, dzięki czemu opowieść nabiera dodatkowych rumieńców i nie staje się kolejnym kryminałem z rzędu. Z nadzieją i ciekawością będę oczekiwał kolejnych tomów, bo coś czuję, że z każdym następnym będzie coraz to lepiej i lepiej.