Śledztwo ostatniej szansy

Mała Ziemiańska była pełna ludzi. O tej porze spragniona towarzystwa społeczność Warszawy dosłownie wbijała się do kawiarni drzwiami i oknami. Przy jednym ze stolików siedział postawny i siwiejący mężczyzna. Kłąb dymu z palonego papierosa zakrywał jego twarz. Wiedział co ma zrobić, gdy już znajdzie się osoba na którą czeka. Do kawiarni weszły kolejne osoby. Ukradkowe spojrzenie, wymiana gestów i kiwnięcie głową. Tyle wystarczyło. Mężczyzna pospiesznie się ubrał i wyszedł z lokalu za oczekiwanym przybyszem. W popielniczce został dogasający papieros. Cóż to była za przygoda! Grzegorz Kalinowski drugi raz zabrał mnie w podróż do czasów II Rzeczpospolitej i drugi raz była to wycieczka udana. "Śledztwo ostatniej szansy" jest powieścią jeszcze lepszą od swojej poprzedniczki, w czym na uznanie zasługuję przede wszystkim klimat książki. Styl mówienia postaci, szczegółowe opisy i sama przedwojenna Warszawa sprawia, że nie można oderwać się od lektury. Fabuła nie jest szczególnie skomplikowana, ale ma w sobie odpowiednią ilość napięcia i zapewnia sporo wrażeń. Ale najmocniejsza stroną powieści są jej dialogi i przedwojenny, niesamowity klimat. Bohaterowie posługują się językiem prosto z gwary warszawskiej ubiegłego stulecia, do tego jeszcze wszystko okraszone jest typowym dla tamtych lat, specyficznym humorem. Najbardziej rzuciła mi się w oczy postać posterunkowego Rybskiego, który zdaję się być żywcem przeniesiony z komedii tamtych lat, co też nasuwa mi skojarzenia z jednym z najlepszych aktorów komediowych II RP Stanisławem Sielańskim. Cała reszta postaci także wyróżnia się czymś innym, dzięki czemu w opowieści nie znajdzie się miejsce na nudę. Fabuła koncentruję się mocno na szpiegostwie i działalności sowieckiej agentury na terenie naszego kraju w latach trzydziestych. Jak by tego było mało, to dochodzą jeszcze wątki osobiste czy raczej problemy podkomisarza Kornela Strasburgera, w których to alkohol będzie lał się strumieniami czy też sprawa konstruktorów lotniczych. Samych dodatkowych smaczków również tu co niemiara, nie brak tu odniesień do aktualnych wydarzeń z początku lat trzydziestych i bolączek, które prześladowało nasze państwo. Muszę przyznać, iż pozytywnie się zaskoczyłem lekturą. Znalazłem tu dokładnie to wszystko czego oczekiwałem: kryminalne śledztwo dotyczące siatki szpiegowskiej, znakomitą dawkę humoru i nietuzinkowych bohaterów, który od początku potrafią wzbudzić sympatię. To wszystko i jeszcze inne rzeczy przyczyniły się do tak rewelacyjnego odbioru powieści Grzegorza Kalinowskiego. Jeśli cokolwiek z tego was zainteresowało, to ta pozycja jest dla was. Teraz pozostaje czekać na kolejne tomy, bo coś czuję, że autor nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. W końcu czasy przedwojennej Polski mają jeszcze sporo do zaoferowania.