Skowyt i inne wiersze

Krzyk i wściekłość, żarliwość i pasja, gniew i bunt. Tak w skrócie można opisać poemat Ginsberga „Skowyt”. Ginsberg - Żyd, gej, buddysta, komunista, beatnik, skandalista i Bóg raczy wiedzieć kim jeszcze był, nie daje w trakcie lektury szansy na spokój. Razem z Autorem wzlatujesz, płyniesz i krzyczysz, że wszystko masz w d…. Czytając kolejne strofy jego poematu, czułem, że jest to ten rodzaj poezji, która najlepiej brzmi właśnie wtedy, gdy wypowiada się ją (wyrzuca? wykrzykuje?) na głos - publicznie. W trakcie lektury teleportowałem się w przeszłość - do Stanów, do zadymionej Caffe Mediterraneum, gdzie Allen Ginsberg po raz pierwszy odczytał, a właściwie wykrzyczał swoje strofy. Ja, podobnie jak wszyscy obecni w kafejce słuchałem i chłonąłem wszystkie słowa jak gąbka. Słowa pełne uczucia, żarliwości, przesiąknięte erotyzmem... Zauroczony pasją Ginsberga, wciągnięty w jego szaleństwo i odczuwając ból niemal każdą komórką ciała, delektowałem się pod koniec przejmującego skowytu, dumą bycia takim, jakim jestem - innym. Zakochałem się w Ginsbergu, w jego „Skowycie”, w jego poezji. I na koniec myślę sobie czy młodzi ludzie dziś, w Polsce, potrafią właściwie odebrać przesłanie poematu pisanego dla pokolenia młodych w Stanach, ponad pół wieku temu.