Sepia

Nosimy w sobie lęk, żal i przerażenie. Nawet gdy życie kładzie pod nogi róże, świadomi jesteśmy kolców. Kochając, niepokoimy się o bliskich, fetując sukces, drżymy z obawy o jego stratę, zbierając plon, z zatroskaniem patrzymy w niebo. Klaudia Zacharska zebrała nasze smutki, lęki i obawy, nadała im imię i zamknęła w spokojnym miasteczku. Oto "Sepia", a w niej my wszyscy, radośni i smutni, pogrążeni w żałobie i rozbawieni. Księgarnia dwóch niezwykłych kobiet łączy ludzi spragnionych zaczytania i ciepłych dyskusji. To wokół tego miejsca zbierają się dobre emocje i to na nim kumulują złe. Tutaj, na sofach pomiędzy książkami, rodzi się miłość, pogłębia przyjaźń, tu mieszka troska o niewidomą przyjaciółkę i o pozostawioną pod opieką dwunastolatkę. Tutaj wracają porywy pożądania sprzed lat, tutaj do nieporadnego, pogrążonego w żałobie ojca przemawiają wspomnienia z przeszłości koleżanki. Obok, ledwie dom, ulicę dalej zaczną umierać ludzie. Nagle, tragicznie, jakby w spełnieniu swoich największych lęków. Jak kochać gdy strach zabija mrokiem, jak się cieszyć gdy morderca całe zło wypuszcza na świat? I jak żyć, gdy Sandra oddycha? "Sepia" to opowieść o sile miłości i przywiązania. W świetnych opisach jest ciut psychologii i jeszcze ciut grozy. Wchodzimy w thriller, sceny niczym z kryminału lub horroru by wrócić do słów, które zrozumie tylko dziecko. Albo ktoś o wielkiej wrażliwości i wyobraźni. Ktoś z wiarą równą dziecięcej, w ufnością i uporem dziecka. I wiecie co? To wszystko świetnie się komponuje. Gatunkowa mieszanka pysznie smakuje w letni czas, gdy nadal chce się dumać nad ludzką naturą ale chce się to robić z czułością i lekkością. Warto wybrać się do "Sepii" pod burzową chmurę, którą coś zakotwiczyło nad miastem. Warto poczuć dreszczyk w zamku na placu zabaw, zasmucić się nad stratą bliskich, nauczyć raz jeszcze, że życie jest serią pytań, na które odpowiedzią jest miłość. Polecam. Pani_Ka Czyta Dziękuję Wydawnictwu Videograf