Przeklęte trumny zawsze są zamknięte

Natalia ucieka. Jest środek nocy, adrenalina i stres sprawiają, że cała się trzęsie, ale nie może się poddać, jest przecież matką, musi zrobić wszystko żeby ochronić siebie i tych, których kocha najbardziej na świecie. Jedzie i nie ogląda się za siebie, zaplanowała jeden przystanek na kilka godzin, a później definitywnie się oddali, oddali się od miejsca, które uważała za dom, oddali się od ludzi, których uważała za rodzinę. Kobieta nie wie jednak przed czym dokładnie ucieka, czy rodzina jej męża należy do jakiejś sekty? A może to choroba? Jedno jest pewne każda minuta się liczy i im szybciej się od nich oddali tym szybciej będzie mogła zapewnić bezpieczeństwo sobie i córkom. Ale to nie jest takie proste, więzy krwi okazują się o wiele mocniejsze niż można by było przypuszczać, a rodzina męża Natalii nie jest jedynym czego kobieta powinna się obawiać. Początek był bezbłędny, noc, spanikowana kobieta i ucieczka, ledwo zaczynamy się czegoś domyślać, a tu bum, powrót do przeszłości, dostajemy rozdziały, które pomalutku doprowadzają nas do prologu. Natalia żyje w cudownym małżeństwie, z rodziną męża, która jest bardzo zżyta i dla mnie było to trochę zbyt idealne i szczerze mówiąc szybko bym się zaczęła irytować, kto to widział żeby nie było dnia żeby nie spotkać się ze swoją teściową, szwagrem i kuzynem męża. Dla mnie to trochę za dużo, ale z punktu widzenia Natalii, troska rodziny męża była rozczulająca i cóż..niech tak zostanie. Niestety moim zdaniem im dalej w historię Róży tym książka traciła swój poziom, nagle mroczna atmosfera znikła i nie wiem czy przez to jak to wszystko zostało poprowadzone przez autorkę czy przez to, że cała ta „klątwa” była niedopracowana. Jednak dobrze się bawiłam czytając „Przeklęte trumny zawsze są zamknięte” i jeżeli ktoś szuka lekkiego horroru, naprawdę lekkiego to polecam.