Rzeczywistość i fikcja

Fragment wstępu: DO CZYTELNIKA Nie bez powodu przez szereg lat powojennych w Polsce brak było nowej beletrystyki. Rzeczywistość niedawna zbyt była dramatyczna i tragiczna, aby można było przeciwstawić jej złudzenie i fikcję. Każdy dramat osobisty w zestawieniu z polem bitwy byłby komiczny. Toteż szybko wymierające kadry powieściopisarzy dawnych pozostawiały za sobą pustkę. Młodsze zaś pokolenie, pozostając pod urokiem wielkich imion, nie dorastało do poziomu i ogromu tematu, jaki nasuwała wojna. Rzeczywistość nowa znajdowała się bowiem dopiero w toku fermentacji i nie dawała literaturze żadnych określonych pobudek ideowych. W tych warunkach mogła się rozwijać zaledwie poezja, oparta na czynnikach emocjonalnych, bezkierunkowa ideowo, rozrzutna, wynalazcza formalnie, ale nie wyrażająca żadnej zdecydowanej woli, chętna do oddania się temu, kto po nią dłoń wyciągnie.