Rondo Wiatraczna

Szukam autora na warszawskich targach. Chcę enty raz dziękować za genialne "Tworki". Maj, deszcz na policzkach. Widzę go. Siedzi pod wiatą. Skulony jakby. "Wie pan, to jednak zupełnie inna książka, trudna". Co za gość, myślę, tłumaczy się czy jak? "Wie pan, odpowiadam, ja się nie boję trudnych". "Rondo Wiatraczna" to rozmowa ze starcem. Zarośnięty gość na ławce. Zacina, gubi wątek. Między żulem a prorokiem. Dobry człowiek. Na Grochowie każdy jest żulem. Jeśli nie, to jest tam tylko ciałem. A Bieńczyk jest duchem. Literacką zjawą. Oderwany od "właściwego kierunku". Dlatego jest trudno. Ma być trudno. Koniec durnej łatwizny. Obrazków, skrótów, algorytmów na życie. Za rok się widzimy na święcie książki pod pałacem. Proszę mi podpisać jeszcze trudniejszą książkę. Pisarzu Bieńczyk.