Melancholia. O tych, co nigdy nie odnajdą straty

Genialny esej Bieńczyka na tytułowy temat. O melancholii opowiada, w melancholii jest osadzony i momentami w melancholię wpędza, choć lepiej byłoby napisać, że w melancholię w-walnia, gdyż pęd jakoś nieszczególnie mi się z melancholią kojarzy, natomiast brak pośpiechu jak najbardziej. Dla wszystkich, którzy odczuwają dojmującą stratę a jednocześnie niekoniecznie muszą wiedzieć, co konkretnie stracili i przy tym braku tego niczym nie są w stanie wypełnić.