Przepustka do szczęścia

Kilka rzeczy ujęło mnie w tej książce. Po pierwsze całkiem poważne potraktowanie historycznego tła. Główna bohaterka bierze udział w wydarzeniach roku 1968. Wiemy, jak ewoluował Gomułka, jak przejął władzę Gierek. Wiele dowiadujemy się o modzie i przemianach obyczajowych i w zasadzie one właśnie są głównym tematem tej powieści. Druga rzecz, która mnie urzekła, to wątek zniewolenia w komunistycznej Polsce i to, jak brak wolności odbijał się na losie konkretnych ludzi. Rusza mnie ta sprawa tak przejmująco wywołana całkiem niedawno w "Zimnej wojnie", w losach Zośki także znajduje swoje odbicie. I wreszcie rzecz trzecia: głównej bohaterki nie sposób jednoznacznie ocenić, choć autorka czyni pewne starania, by przedstawić swoją bohaterkę w jak najkorzystniejszym świetle. Ale nie da się ukryć, że Zośka odbiła męża żonie (wszystko jedno jaka ona była). Że nie przeszkadzało jej to, że jej ukochany sprzedał się, a to jest, jeśli mamy być pryncypialni, rodzajem prostytucji. Że główna bohaterka użyła paskudnego szantażu, choć oczywiście doskonale ją rozumiemy, nie mniej jednak to wbrew zasadom moralnym. Ktoś może mi odpowiedzieć, że Zośka nie miała innego wyjścia i że szantażowane osoby kryształowe nie były, ale właśnie w tym upatruję waloru tej książki - pokazuje kryzys moralny w różnych aspektach. Chrześcijańskie zasady małżeńskiej wierności czy nadstawiania drugiego policzka, kiedy walą się w pierwszy, w tamtym świecie nie miały zastosowania. Dziś erozja katolickiej moralności postępuje jeszcze szybciej, przydałoby się to zdokumentować i zanalizować. Nie można tego problemu przemilczać, albo udawać, że nie istnieje. Istnieje i dotyczy każdego z nas. Jego negowanie jest przyczyną świętoszkowatego fałszu, który nas zalewa.