Pozdrowienia z Londynu

„Pozdrowienia z Londynu” Krzysztofa Beśki to kontynuacja „Trzeciego brzegu Styksu” i, moim zdaniem, zdecydowanie lepsza część serii. Uwielbiam kryminały retro, a ta powieść oferuje niezwykle sugestywny obraz dziewiętnastowiecznej Łodzi – miasta pełnego kontrastów, gdzie bogactwo sąsiaduje z nędzą, a codzienne życie toczy się zarówno w eleganckich rezydencjach fabrykantów, jak i w mrocznych zakamarkach robotniczych dzielnic. Beśka z imponującą precyzją oddaje atmosferę epoki – od trosk zwykłych robotników, przez rozgrywki bogatych przemysłowców, aż po narastający strach przed tajemniczym mordercą grasującym w cieniu. Miasto pulsuje życiem, a napięcia społeczne, intrygi i lęki splatają się w jedną, niezwykle wciągającą historię. W mojej ocenie Beśka stworzył świetną opowieść, mimo to nie wyzbył się kilku potknięć. Intryga kryminalna ma swoje mocne i słabsze strony. Śledztwo prowadzone przez detektywa Berga zaczyna się obiecująco – pełne napięcia i stopniowo odkrywanych tropów. Berg to bohater z krwi i kości – inteligentny, ale nie nieomylny, z własnymi słabościami i demonami przeszłości. Niestety, w pewnym momencie fabuła traci tempo – wątki społeczne, choć interesujące, chwilowo przyćmiewają główną zagadkę. A potem nagle – finał! Mam wrażenie, że autor tak długo rozwijał historię, że w końcówce musiał przyspieszyć, aby domknąć wszystkie wątki. Przez to rozwiązanie sprawy nie wybrzmiewa tak mocno, jak mogłoby. Nadal nie mogę się przekonać do wątku współczesnej narracji – może w kolejnych częściach zostanie on lepiej uzasadniony. Mieszane uczucia budzi we mnie również motyw Kuby Rozpruwacza. Choć pasuje do mrocznego klimatu powieści, to jest już tak wyeksploatowany, że trudno go przedstawić w sposób świeży i zaskakujący. Mimo tych drobnych zastrzeżeń „Pozdrowienia z Londynu” to udany kryminał historyczny, który przede wszystkim zachwyca atmosferą i dbałością o detale. Cieszę się, że ponownie mogłam przenieść się w czasie i poczuć ducha tamtej epoki. Na pewno będę kontynuować przygodę z twórczością Beśki i mam nadzieję, że kolejne części serii utrzymają ten poziom, a może nawet bardziej mnie zaskoczą.