Konstelacja zbrodni

Jest coś w tej książce z poszukiwań Pana Samochodzika, coś z Jamesa Bonda, jest trochę chaosu i oderwanych od rzeczywistości pomysłów ocierających się o fantasy. Zaletą książki jest przypominanie o postaciach historycznych takich, jak na przykład Hans Kizero, dzięki czemu człowiek sobie zagląda do Wikipedii i podczytuje o rzeczach, o których nie miał pojęcia. Dzięki tej książce zanurzyłem się także w artykuł opisujący, jak zidentyfikowano prawdziwe szczątki Kopernika i jak odtworzono jego twarz. To ciekawe i warto sobie doczytać. Sama historia byłaby może strawniejsza w odbiorze, gdyby autor zaproponował żwawsze tempo fabuły. Całość miała jakiś taki wielki rozmach, nie do końca uniesiony przez Autora. Może brakło trochę bardziej dynamicznych pomysłów? Nie doszukałem się nigdzie w internecie żadnych śladów o jakiejkolwiek arabskiej miłości Kopernika i nie do końca widzę sens pakowania do książki tego typu równoległych wątków, które nic nie wnoszą do głównej fabuły. Może to właśnie wprowadza wrażenie chaosu? Całość nie najgorzej się to czyta, ale czegoś w tym utworze brakuje, a najbardziej frustrujące jest, że nie do końca potrafię zdefiniować – co. Czy książkę polecam? Raczej tak. Zarówno dla rozrywki, jak i możliwości zainteresowania się niektórymi aspektami historycznymi obecnymi w książce.