Pokój Jakuba

Niewiele potrzeba gestów i słów, żeby delikatne kształty tej powieści wprawić w specyficzne drżenie. Wystarczy smagnąć je plamami światła i cienia, na urywki ludzkich charakterów rzucić smugę wielkiej wagi uczucia. Konwersacja nie jest w tym wypadku obowiązkowa. Liczy się przepływ wrażeń i sposób przedstawienia postaci, odczuwających całą swoją znaną czytelnikom stroną. To wielki atut Virginii Woolf, umiejętność wykorzystania kobiecej subtelności i zaprzęgnięcie jej w wir tytanicznej pracy, budowę dzieła składającego się z przepływów uczuć. Tylko ona potrafi tak patrzeć na morze, jedynie ta pisarka ma dar spoglądania na klify i w tak naturalny sposób łączenia faktu ich istnienia z tym, co dzieje się we wnętrzu człowieka. To promieniuje na mnie, dzięki Virginii Woolf inaczej mogę spojrzeć na wrzosowiska, innym spojrzeniem objąć osoby bliskie memu sercu. Tak jak ona umiejętnie wszystko omiata blaskiem swego talentu, tak ja wykorzystawszy jej przenikliwość, buduję swój świat w oparciu o jej dzieła. To moim zdaniem największa, wynikająca z lektury jej książek wartość dodana, umiejętność przekładania emocji na swoje życie. Więcej emocjonalności i subtelności. Tego właśnie w moich literackich podróżach najbardziej potrzebuję. Kiedy jestem zagubiony wśród łoskotu rozbijających się o skały fal, gdy szum morza dodaje niepokoju lekturze, to chcę czuć istnienie dobrej duszy, która swoją wrażliwością pozwoli mi obniżyć poziom niezdrowego dla mnie rozgorączkowania. Pomimo niesłychanej jaskrawości uczuć, w "Pokoju Jakuba" daje się wyczuć nastrój koncentracji, dzięki któremu niejako obłaskawione zostają te wrażenia, które zbyt mocno mogą zaboleć nawet pozostających w dalekim oddaleniu czytelników. Angielska pisarka przesiewa je przez tylko sobie znany filtr. Wibrujące w tych przecież nierzadko dramatycznych okolicznościach zdania są nam podawane jakby przez mgłę. Tam jest ból, ale nas musi boleć mniej tylko po to, żebyśmy z dystansem mogli podejść do całości. "Pokój Jakuba" zawiera wiele wartych mojej uwagi drobiazgów. Z elementów charakterów bohaterów mogę posklejać mapę namiętności, uzupełnić portrety osób mających kolosalne znaczenie dla nastroju powieści. Ze strzępów rozmów umiem wywnioskować aż nadto. Swoją czujność staram się wykorzystać do pielęgnowania pamięci o Jakubie Flandersie. Jednak rola Virginii Woolf w tym moim zadaniu jest najważniejsza. Pisarka jest bardzo odpowiedzialna za swoje słowa, umiejętnie je waży bo wie, jak bardzo kształtuje wizerunki swoich bohaterów. Czasem nasączy je goryczą epoki w której mężczyznom wolno było zbyt wiele. Czasami zostawia pytania bez odpowiedzi, niech nurtuje to przyszłe pokolenia, bliższe atmosferze akceptacji i tolerancji. W moim umyśle Jakub zostawił nieuporządkowane rzeczy, pozwolił mi na nadawanie cech jego charakterowi nie tylko na podstawie opisów powieści. Bo nawet podążając za wskazówkami Virginii Woolf trzeba dodać coś od siebie. W zbieraninie przemyśleń oddzielić miłość od przechadzek po tarasie. Schodząc z kornwalijskich wzgórz porównać je do ateńskiego akropolu i zastanowić się nad argumentacją wiecznie pełnej życia młodości. William Szekspir czy Platon, nic nie jest obce angielskiemu młodzieńcowi. On umie się dobrze przypatrywać odgrywanemu przez świat spektaklowi. A przy tym rozsiewa osobisty urok, którym obdarowała go mistrzyni tego typu charakteryzacji. Na koniec muszę dodać, że dzięki angielskiej pisarce wiem, co dzieje się na twarzach jej bohaterów. Jednak do wnętrza ich umysłu zapewne prowadzi mnie jeszcze daleka droga i potrzebuję więcej czasu na całkowite zdobycie tych umysłowych szańców. "Pokój Jakuba" to książka wielkiego formatu, tak potężnego jak wymyślone przez Virginię Woolf zagadki człowieczeństwa.