Pijani Bogiem

Gdy czytam tę książkę to wszystko rozumiem, a właściwie jestem już o krok, o centymetr zaledwie, od poznania prawdy, dzieli mnie cień abym raz na zawsze odróżniła szyitów od sunnitów, i sama rozważam: A co na to powiedziałby Mahomet? Jestem blisko od wejścia głębiej niż tylko dryfowania po wierzchu rozległego tematu jakim są muzułmanie. Jestem tuż tuż ale tylko podczas lektury, bo gdy tylko przerywam to wszelkie wątki się zacierają, związki przyczynowo-skutkowe rwą się jak pajęczyna i mętlik w mojej głowie jest jakby większy, pełny supłów i niezależnych końców bez odpowiadających im początków. I teraz gdy skończyłam czytać, to sama nie wiem. Bo znowu mam bałagan w głowie. Spróbuję wychwycić te drobiny, przebłyski które zostały, które się jeszcze tlą. Bo sufich pamiętam, wirujących derwiszy też, zapamiętanie w bogu poprzez muzykę czy też narkotyki, używki które pomagają, prostytutki które odwiedzają najznamienitsze domy podczas świąt religijnych, kobiety gdzieś na uboczu, szalone procesje, brodatych „nadgorliwców” z podwiniętymi nogawkami spodni, bo „tak się nosił prorok”. Iiii…. I najważniejsze. To o Pakistanie jest! Bo jak widomo, ta sama religia w różnych miejscach, wyznawana przez różnych ludzi nabiera cech swoistych.