Oko świata. Od Konstantynopola do Stambułu

Wydaje mi się, że chyba każde miejsce na kuli ziemskiej (a może i poza nią) jest dla kogoś wyjątkowe, nieporównywalne z żadnym innym. I wzbudza emocję na podobieństwo nastoletniej miłości, gdzie uczucia i „pierwsze” wrażenia stanowią szkiełka, przez które już zawsze są one przez tę osobę postrzegane. Stambuł/Konstantynopol ma takich piewców jak się okazuje wielu. Max Cegielski należy do tej grupy. Grupy współczesnych adoratorów, bo miasto roztacza swój wyjątkowy urok już od wielu setek lat, ciągle czaruje i wywołuje kontrowersje. Zmienia swoich „właścicieli” a w razie potrzeby również „imię”. Jedyną tendencją stałą tego wyjątkowego miejsca są zmiany, ciągły ruch, miraże, jak w kalejdoskopie. A dla przybysza z naszej części świata, dodatkowo jest uosobieniem orientu i egzotyki. Z miastem tym miałam kontakt krótki acz niezapomniany i nie dziwię się Maxowi Cegielskiemu. I jeszcze mogę powtórzyć za Zygmuntem Miłkowskim: „widok równie piękny temu, jaki przedstawia Konstantynopol o wschodzie słońca, z morza Marmara widziany, nie istnieje na kuli ziemskiej.”