Piękni ludzie

Ta książka jest trochę inna od poprzednich powieści autorki. Nie ma w niej wątku sensacyjnego, za to są podróże w czasie. I to jak dla mnie duży plus. Większa część powieści rozgrywa się w pięknym pałacyku w Górznie, w którym mieści się szpital rehabilitacyjny a do którego trafia Weronika po wypadku, po którym w straciła czucie w nogach. Robi wszystko, żeby znowu móc chodzić. I pod wpływem leków, przenosi się w snach do roku 1938. Po obudzeniu, żałuje, że to był tylko sen, bo teraz jest przykuta do łóżka a we śnie mogła chodzić, tańczyć i kochać. Sen nigdy nie jest taki sam, zawsze ma dalszy ciąg i Weronika wprost nie może się doczekać, kiedy wreszcie zaśnie. A najdziwniejsze jest to, że spotyka tu Jędrzeja, sprawcę swoich nieszczęść i Rafała lekarza, który się nią opiekuje. Tu są braćmi a do tego rywalami. Bardziej podobała mi się ta wyśniona część. Piękne, plastyczne opisy krajobrazu, wystroju pałaców czy ubrań. I do tego romans, który może się podobać...taki staroświecki ale nie pozbawiony seksu. Jest też trochę ciekawostek historycznych z tego okresu. Romans współczesny jest dla mnie taki mało interesujący a to za sprawą Rafała i jego zapatrywania na etykę lekarską. Natomiast zakończenie jest trochę dziwne....bardziej magiczne niż rzeczywiste. Po raz kolejny nie zawiodłam się na mojej ulubionej pisarce.