Opowieści Zuzanny

Fabuła książki opowiedziana jest dwutorowo. Mamy historię Artura oraz jego babci obecnie już przeszło osiemdziesięcioletniej Zuzanny. Ziunia jak o niej mówili najbliżsi urodziła się w Rohatyniu na Kresach Wschodnich przed wybuchem drugiej wojny światowej. Rodzina uciekając przed Niemcami i Ukraińcami przeniosła się do Polski. Wcale nie było łatwo, lecz przeżyli wojnę. Po ukończeniu szkoły Ziunia została nauczycielką. Potem były pierwsze miłości, spotkanie tego jedynego, za którego wyszła za mąż i ich życie. Słuchając opowieści babki jej wnuk Artur postanawia zmienić swoje życie. Pewnego dnia na jego drodze staje Ania. Jak potoczą się ich losy? Książkę czytało się dobrze. Muszę przyznać, że wciągnęła mnie historia Zuzanny, którą polubiłam. Jej wnuk był typowym przedstawicielem obecnego pokolenia. Z jednej strony polubiłam go za szacunek dla babci, z drugiej strony zupełnie nie potrafiłam zrozumieć jego zachowania i wyborów życiowych. Jak dla mnie jego podejście do życia było zbyt lekkie i nieprzemyślane. Wprawdzie stara się zmienić swoje zachowanie lecz nie zawsze mu to wychodzi. Książka jest trochę inna, lecz ciekawa i warta polecenia. Oceniam ją na 6,5 pkt.