Outsider

Autor był dla mnie bezdyskusyjnie cesarzem thrillera polityczno-szpiegowskiego. Rzeczowa, surowa narracja, mnóstwo technicznych szczegółów podanych w łatwostrawnej postaci, profesjonalizm „złych chłopców” oraz tropiących ich służb, subtelne gry między szpiegami, analitykami wywiadu, politykami i przestępczym światkiem – to wszystko zaczarowało mnie i spowodowało, że po Forsycie każdy inny thriller smakował jak nieudolna podróbka. A z tej autobiografii wynika też, że siłą wszystkich powieści FF była naga prawda, i że niektóre z nich to właściwie paradokumenty. Młody Frederick to bardzo niespokojna dusza. Bystry i zdolny, szybko opanował kilka języków – a już samo to czyniło go niezłym materiałem na pracownika służb specjalnych. Bardzo zainteresowany polityką i życiem publicznym, co pozwoliło mu „połączyć kropki” i na podstawie prawdziwych lub mocno prawdopodobnych wydarzeń skomponować choćby „Dzień szakala” lub „Psy wojny”. Kochał podróże do krajów będących punktami zapalnymi w świecie i starał się wiernie relacjonować przewroty i wojny domowe. I nie przejmował się nieprzychylną postawą przedstawicieli swojego kraju, którym nie podobał się sposób narracji i punktowanie błędów brytyjskiej polityki. Jak wyrzucano go drzwiami, wracał oknem. Gardził nudnymi zabawami i bardzo wcześnie ciągnęło go do lotnictwa. Bez problemu opanował sztukę latania, a po latach dołączył do kolekcji swych rozrywek skoki spadochronowe. Wspomina swą wczesną młodość, że wraz z przyjacielem byli „ostatnim pokoleniem, które robiło ostatnie fajne rzeczy na świecie”. Czyli między innymi: spanie w sianie po stodołach, włóczenie się autostopem, strzelanie i korridę. Bo taki był ten szacowny pisarz – raczej osadzony w tradycyjnych wartościach, kultywujący męskość, twardą przyjaźń, proste rozrywki i celnie wbijający szpilę w dwudziestopierwszowieczną poprawność polityczną. Jak każda autobiografia, ta książka ma dwie twarze. Jedną – bardzo ciekawą i frapującą poprzez typowy dla FF styl, dzięki któremu czułam się jakbym pochłaniała kolejną jego powieść. No i tę nieuniknioną drugą – czyli pewnie tromtadrackie wyolbrzymianie sukcesów, przemilczanie porażek i wybiórcze traktowanie wydarzeń z życia. Ale nie da się zaprzeczyć, że było to życie ciekawe, twórcze i chyba uczciwe w sensie zgody z samym sobą i własną spuścizną.