Fox

Zawód i rozczarowanie, i to dość spore. Twórczość Forsytha znam odkąd pojawiła się na naszym rynku wydawniczym, czyli od początku lat 90-tych ub. stulecia (mam tu na myśli ‘ofensywę’ wydawniczą Ambera, siedzący w temacie wiedzą co mam na myśli). Z miejsca stał się jednym z moich najlepszych Autorów, obok niezapomnianych MacLeana i Ludluma. Pisał książki lepsze i gorsze, ale poniżej pewnego poziomu nie zszedł nigdy. Do teraz. „Fox”, niestety, jest powieścią przeciętną, a i to chyba zbyt dużo powiedziane. Jak dla mnie jest to raczej zbiór opowiadań, którego podtytuł powinien brzmieć „Jak Anglia podlizuje się Stanom Zjednoczonym ośmieszając ich największych wrogów, za pomocą emerytowanego oficera wywiadu i hakera-nastolatka z zespołem Aspergera”. Oprócz tego że czytało się to szybko, nie widzę w tym żadnych plusów. Zachowując wszelakie analogie, to porównałbym „Foxa” do „Cari Mory” Thomasa Harrisa – z nudów napisali powieść, nazwisko sprawiło że ludzie to kupili więc trochę hajsu na konto wpłynęło i tyle. Tu jeszcze dodam oddając cesarzowi co cesarskie – „Fox” przy książce Harrisa to jest kosmos! Jednak jeżeli ktoś nie zdecyduje się na jego lekturę, wiele nie straci. Mocno naciągane tylko pięć gwiazdek.