Mściciel

Bo przestanę patrzeć na tytuły. Bo przestanę autorów wyszukiwać. Bo zacznę się sugerować Peszkiem. I tym co czyta. Niezależnie od treści. Bo to, jak czyta, ucha przechodzi pojęcie. Ucho w siódmym niebie jest. Ucho się nie posiada. Z radości.  I z zachwytu pieje. Jest wyochane i wyachane :) Swoim stylem przekazu z Plastusiowego Pamiętnika zrobiłby Milczenie Owiec. Z Doliny Muminków - Dziecko Rosemary. A z Koziołka Matołka - Obcego - 8 Pasażera Nostromo. I z Szarika - Psa Baskervillów.  Forsyth niewiele mu ustępuje. Powrócił do barw z Szakala. Nie tworzą one czegoś na kształt sensacji. To jest sensacja. To jak Fort Knox sensacji. Jest tu zamknięta i bezpieczna. W swoich ramach. Złapałem rytm. Akcji pełne wory. Głodna gardziel zła jest niensycona, lecz wyrafinowana zemsta czai się  tuż za rogiem. I wiele oblicz ma.     A i tak kwestia tembru jest ważniejsza. Peszkowskiego tembru.