Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód - Zachód

O ile tom pierwszy: „Północ -Południe” zachwycił mnie bez reszty, o tyle: „Wschód-Zachód” nie wywarł na mnie aż tak dużego wrażenia, w moim odczuciu brakuje w nim tego czegoś, czym wypełniony jest tom pierwszy, brak tej niesamowitej aury tajemniczości, głębi przemyśleń oraz charyzmy głównych bohaterów. Zdecydowanie najlepsze w całym tomie jest opowiadanie: „Koło o ośmiu szprychach”, które trzyma bardzo wysoki poziom i warte jest dziesięciu gwiazdek, reszta opowieści jest na poziomie ok. sześciu, ale jest to tylko i wyłącznie moje subiektywne odczucie. Widząc wysokie oceny znajomych, dochodzę do wniosku, że być może wpływ na moją nieco niższą ocenę powyższego dzieła miał tom pierwszy, który swą mocą po prostu nieco przyćmił swego następcę zatytułowanego: „Wschód-Zachód” i pozostawił pewien niedosyt, jeśli chodzi o mój odbiór i ocenę tego skądinąd mimo wszystko ciekawego dzieła.