Każdy dostanie swoją kozę. Opowieści z meekhańskiego pogranicza

Przed rozpoczęciem czytania kolejnej części „Opowieści z Meekhańskiego pogranicza” sięgnąłem po opowiadanie wpisujące się w uniwersum. Opowiadania z Północy to moje ulubione. Może i dla młodszych, ale czemu starsi mają odmawiać sobie dobrej zabawy. Humor przypomina trochę Pratchetta, mam zamiar odświeżyć sobie jego twórczość. Plusy: - ciekawy epizod porucznika Kennetha wpisujący się w opowieści z Północy; - kolejne nietypowe zadanie dla Górskiej Straży i Czerwonych Szóstek; - oryginalny i nietuzinkowy pomysł na fabułę; - dobrze wykreowane pozostałe postacie; - pomysł na tradycję obchodzenia Księżyca Złodziei Kóz; - radość z czytania, jak bym w latach dziecięcych dostał lizaka; - uśmiech nie schodził z mojej twarzy przez czas czytania; - "Cie śmoka!” epizod ze smokiem to już rozbawił mnie do łez. Minusy: - szkoda, że opowiadanie nie jest dłuższe, bo ma w sobie potencjał. Bardzo dobra.