Nadzieja od zwierząt

Teraz, kiedy przeczytałam, wysłuchałam, przepadłam, wyśniłam książkę "Nadzieja od zwierząt" wiem, co to znaczy stracić poczucie czasu, snuć się po miejscach nierzeczywistych, przebywać ciemną nocą w lesie, ogrodzie, czuć w powietrzu zapach ziół i kwiatów oraz przepływające dreszcze grozy po plecach i nie pamiętać, czy przydarzyło mi się to wszystko równocześnie kiedy byłam w tych różnych miejscach. Przecież nie wychodziłam z domu. Książka nadal leży na kolanach. Inny wymiar? Czas jakiś rozciągnięty? Nie wiem tego na pewno, ale zdaję sobie sprawę, że Agnieszka Kuchmister w swoich książkach przenosi człowieka w inne miejsca. Jestem tego pewna na sto procent. Ba, czaruje! Zdarzało się czasami, siedząc przy ognisku w obcym miejscu, kiedy ktoś zaczynał opowiadać zasłyszane stare historie i całe otoczenie słuchaczy zastygało zasłuchane, że nieznane wydarzenia były tuż obok. Kiedy opowieść zamilkła nad ranem, nikt nie odważył się poruszyć pierwszy. Magia, szaleństwo niespotykane, realizm magiczny, wszystko było zaklęte. Niewątpliwie spotkanie z bohaterami powieści, pierwszej i drugiej części, jest wyjątkowym doświadczeniem. Wszystko płynie, a wydarzenia z pozoru banalne przenikają do umysłu niczym czar. Przypadkiem trafiłam na nazwisko Kuchmister i nie żałuję.