Na dnie w Paryżu i w Londynie. Pamiętnik opisujący życie w ubóstwie

Eric Blair postanawia zakosztować życia na dnie na przekór dotychczasowemu zażywaniu luksusów. Aby nie ucierpiała na tej „zachciance” reputacja rodziny przyjmuje pseudonim George Orwell. Od tej powieści rozpoczyna się jego udział w literaturze światowej. Noo, powiedziałby ktoś, pisanie o slamsach, biedzie, głodzie, brudzie, wyzysku to mało ciekawa reklama dla swojej twórczości. A jednak ten zdeklarowany socjalista nie rezygnuje ze swoich przekonań i tak będzie do końca jego twórczości, która do dziś się nie zestarzała. Opowieść o życiu w Paryżu w latach schyłkowych 20tych to przede wszystkim jego zmagania ze znalezieniem zarobku, a gdy to w końcu następuje Orwell opisuje nieludzkie warunki pracy w hotelu, która zapewnia środki ledwie na czynsz w lichej norze i najprostszy posiłek. Bardzo mi tu przeszkadzały francuskie słowa i zwroty wplecione gęsto w tekst. Czyżby tłumaczowi nie zapłacono za ich przekład chociażby w przypisach? Częste sięganie do tłumacza odrywało od lektury. Po przeniesieniu się do Londynu, z nadzieją na znalezienie lepszej pracy Orwell opisuje koszmar codziennego poszukiwania noclegu przez ludzi żyjących w nędzy, ale których stać na podzielenie się petem z innym potrzebującym. Wbrew ciężkiemu tematowi, zmęczonym ludziom akcja toczy się szybko i nie jest nudna. Nie wywołuje obrzydzenia, nie osądza, pozwala spojrzeć łagodnie na takich ludzi, a to wszystko dzięki pięknemu językowi i stylowi. A teraz spójrz na własny kąt i talerz; czy jesteś zadowolony?