Wiwat aspidistra!

Początkujący pisarz rzuca pracę w reklamie i postanawia żyć z pisania dorabiając w antykwariacie. Rodzina i bliscy zszokowani, nadto pieniądze się kończą, a główny bohater ma nadzieję na przełom. W tle Londyn z lat 30-tych XX wieku, wydawcy, różne klasy społeczne. Po pierwsze - uwaga do wydawcy. Lektura jest za bardzo ,,zaspoilerowana" na okładce. No ale już trudno. To bardzo dobra powieść, choć na pewno nie tak jak ,,Rok 1984". To początkujący Orwell, z jeszcze niewypracowanym stylem. Wątek matrymonialny nieco pokraczny. We wspomnianym opus magnum pisarza relacje miłosne były dorozumiane i uroczo nie dosłowne. Tu mamy ,,Kochasz mnie? A powiedz, że mnie kochasz? Proszę, proszę...". Niewątpliwym plusem jest ukazanie zderzenia socjalistycznych ideałów Gordona z realiami. Pieniądze szczęścia nie dają. Bogaci bywają nieszczęśliwi -tak. Ale niewolnikiem pieniądza jesteś wtedy gdy ich nie masz i taka jest też myśl przewodnia narratora. Dostrzegam też inny ,,morał". Czasem bieda chroni niektórych przed nimi samymi. Pieniądze się ich nie trzymają, a jak już je mają to podejmują niebezpieczne i ryzykowne decyzje. Do pewnego momentu Gordon dał się więc lubić, ale - od pewnego nie i być może nie powinien mieć większej kasy przy sobie. Tak jakby pomieszać ,,Martina Edena" Londona i ,,Głód" Hamsuna. Mocne 7. Nie 8, bo nie przekonały mnie 2 ostatnie, cukierkowe strony zakończenia.