Mimo moich win

Po tej recenzji czytelnicy mnie zjedzą. Co krok słyszę coś o tej książce. Że jest niesamowita, niezwykła, piękna historia o miłości… Chwila, co? Poznajcie, Olivię, która sama o sobie mówi, że nie jest bez winy. I tu ma racje. A ja, (jako czytelnik) pomimo tych win nie będę jej potępiać (yyyy….) no, bo przecież w grę wchodzi JEJ miłość, i JEJ uczucie. Nawet, jeśli inni będą cierpieć… a uwierzcie mi, cierpi każdy, dosłownie każdy tylko nie główna bohaterka, której najbardziej by się to przydało. A przez kogo to wszystko? Przez faceta oczywiście, a imię jego to Caleb, któremu osobiście złożyłabym najszczersze kondolencje, że w ogóle miał kiedykolwiek pecha i naszą główną bohaterkę spotkał. Szukałam. Naprawdę szukała. Pod łóżkiem, w szafie, pod stołem, na stole, ba! Nawet w lodówce, szukałam oznak, jakich kolwiek oznak prawdziwej miłości ze strony głównej bohaterki. I niestety nie znalazłam. Znalazłam za to tony egoizmu i zachowań dosłownie psychopatycznych (a lista ich jest oj… bardzo długa). Ta książka mnie zniszczyła, złamała i rozbiła moje serce na miliard kawałków. Już wiem, że ją kocham. Kocham ją jak Olivia Caleba. Po tych emocjonalnych wyznaniach, no powiem wprost. Ciężko mi powiedzieć, że zakochałam się w tej serii. Ale przyznaje. Książka jest genialna. Nigdy dotąd nie czytałam niczego podobnego. Nie dość, że pomysł genialny to i wykonanie. Niesamowite i niezwykłe. Oczywiście, jeśli mam podejść do tego w sposób chłodny uczuciowo. Typowy romans to, to na pewno nie jest. Tym bardziej jest to pozycja godna polecenia. I ja właśnie to robię. Gorąco polecam wszystkim lekturę. Bo mogę się założyć, że nigdy dotąd nie przeżyliście czegoś takiego w trakcie lektury jakiejkolwiek książki.