Never Never

Za sprawą powieści "Never, never" po raz ósmy spotykam się z piórem Colleen Hoover. W pisaniu pomagała jej Tarryn Fisher i być może dlatego jest to najsłabsza książka ze wspomnianych ośmiu. Niespotykana w życiu utrata pamięci przez dwie osoby naraz i związane z nią problemy, nie miały szans przykucia mej uwagi. Fabuła na tyle oryginalna co sknocone wykonanie. Powtórzenia były tak częste że męczyły. Schemat układania zdań właściwie się nie zmieniał, autorki znalazły prostą formułkę i tylko zamieniały w niej wyrazy. Poprzez zachowania konsekwentnie charakteryzowani bohaterowie raczej przekonują do literackiej kreacji. Opisane są jednak bardzo powierzchownie, a niektóre zachowania z psychologicznego punktu widzenia, są dziwne. Narracja prowadzona jest przez Charlie i Silasa w pierwszej osobie liczby pojedynczej w czasie teraźniejszym. Para nastolatków, nagle traci pamięć. Ale nie całą, wciąż potrafią robić to co robili wcześniej, nie tracą przyswojonej wiedzy. Jednak nie poznają siebie, rodziny, znajomych. Nie znają ciemnej strony swojej przeszłości. Co z tego wyniknie? Brakło mi charakterystycznego dla Hoover klimatu i lekkości pióra. Ta powieść młodzieżowa w najmniejszym stopniu nie przykuła mojej uwagi. Stawiam 6/10.