Mam na imię Walentyna

Młoda lekarka Walentyna, podczas konferencji poznaje przystojnego lekarza Borysa. Wybucha płomienny romans, jednak szybko następuje powrót do rzeczywistości. Pewnego dnia Walentyna traci przytomność i trafia na intensywną terapię. Okazuje się, że ma guza mózgu i musi być operowana. Niestety w tak trudnym momencie nie ma przy niej Borysa, który się ulatnia. Pomaga jej Marcin, w którym Walentyna widzi tylko przyjaciela. Wszystko zmienia ich wyjazd do słonecznej Italii. Tam Walentyna zaczyna dostrzegać w Marcinie mężczyznę, w którym mogłaby się zakochać. Niestety sielankę burzy trzęsienie ziemi. Czy Walentyna i Marcin wyjdą z tego bez szwanku? Jest to kolejna książka, w której autorka przenosi bohaterów do Włoch. Jednak tym razem jest to tylko epizod. Nie mogę napisać, że książka mnie urzekła. Niby historia jest ciekawa jednak czegoś w niej brakuje. Na początku Walentyna jest zauroczona przystojnym Borysem i nie zauważa stojącego u jej boku Marcina. Później zdarza się trzęsienie ziemi i okazuje się, że na niektóre rzeczy może być za późno. Sama Walentyna wydaje się strasznie dziecinna i mam wrażenie, że zamiast stąpać twardo po ziemi, przez cały czas buja w obłokach. Od pierwszej kartki polubiłam Marcina, którego chciałabym mieć za przyjaciela, natomiast z Walentyną byłoby mi nie po drodze. Książkę oceniam na niepełne 6 pkt.