Maggie Cassidy

Mam świadomość, że Jack Kerouac jest uznanym twórcą, ale mnie "Maggie Cassidy" nie zachwyciła. Jest to książka dobra i można ją przeczytać z zainteresowaniem, ale nie ma w niej nic niezwykłego. Czytam sporo książek, w których leniwa narracja opowiada młodzieńcze (albo nie, ale w tym przypadku jednak młodzieńcze) losy bohatera, pierwszą miłość, kiedy każde słowo i gest wydają się być na wagę złota i są opisywane w najdrobniejszych szczegółach. Potrafię cenić ten brak pośpiechu i swobodny przepływ myśli, który powoduje, że narracja gubi chronologię, gdzieś wybiega, wprowadza trochę chaosu, nawarstwia porównania, by potem nagle wrócić do przerwanego wątku. Tutaj jednak część z tych - nazwijmy je umownie - dygresji mnie irytowała, a niektóre impresjonistyczne opisy skwitowałam w myślach stwierdzeniem "rany, ale bełkot", które doprawdy rzadko mi się zdarza przy jakiejkolwiek literaturze. Być może skojarzenia autora były dla mnie zbyt abstrakcyjne. Tak więc doceniam kunszt narracyjny, widzę urok całej tej opowieści, podziwiam zakończenie i cieszę się, że przeczytałam tę książkę, ale równocześnie mam świadomość, że nie należy ona do takich, które każdemu warto polecić i które po prostu trzeba znać. Przeczytać warto, ale nie żeby zaraz koniecznie trzeba było.