Księżyc na wodzie

7/10 – BARDZO DOBRY Mort Castle to jeden z najbardziej uznanych amerykańskich pisarzy zajmujących się szeroko pojmowanym gatunkiem horroru. Nominowany do prestiżowych nagród Pulitzera oraz Brama Stokera (wielokrotnie) cieszy się sławą mistrza krótkich form prozatorskich. Zawierający dwadzieścia dwa krótkie teksty zbiór opowiadań pt. „Księżyc na wodzie” jest jednym z najsłynniejszych dzieł jego autorstwa. Mort Castle jest jednym z tych pisarzy parających się gatunkiem horroru, który zamiast epatować brutalną przemocą i dosłownością krwawych opisów, w swoich utworach przemyca grozę zdecydowanie mniej oczywistą, taką, która objawia się najczęściej w niezwykle celnej puencie lub niespodziewanym zwrocie akcji. Jest to ten rodzaj subtelnej grozy, która przeszywa na wskroś, wślizguje się gdzieś pod skórę, osadza z tyłu głowy i zostaje tam na długo, nie dając o sobie łatwo zapomnieć. Dzieje się tak nie tylko ze względu na treść zawartych w tym zbiorze tekstów, ale także na ich często wręcz poetycką formę oraz szczególny rodzaj narracji. Inaugurujące ten tomik opowiadanie „Jeśli weźmiesz mnie za rękę, mój synu” to w moim przekonaniu prawdopodobnie najlepszy krótki tekst z gatunku horroru jaki kiedykolwiek powstał. Absolutne arcydzieło, którego prawdziwą wielkość oraz głębokie znaczenie oddaje mocny i wstrząsający finał. Być może nie każdemu ten niełatwy w odbiorze utwór będzie się podobał, ale na mnie zrobił piorunujące wrażenie. Ogólnie rzecz biorąc „Księżyc na wodzie” oferuje sporo naprawdę dobrych opowiadań, że też wspomnę tylko o wzruszającym „Altenmoor, gdzie tańczą psy”, przewrotnym „Uzdrawiacze” lub mocno dającym do myślenia „Pewnego dnia zrobię film”. W swoich tekstach autor nie stroni od poruszania delikatnych tematów natury społeczno-obyczajowej (m.in. rasizmu),niestety spora część zawartych w nich nawiązań może być niezrozumiała dla czytelnika, który nie jest obeznany z historią oraz podłożem kulturowym Stanów Zjednoczonych. Mort Castle jest wielkim fanem klasycznego jazzu, dlatego też często wprowadza do swoich opowiadań (nadając im przy tym niepowtarzalnego klimatu) sporo elementów (miejsc, postaci) kojarzonych głównie z tym właśnie rodzajem muzyki. Prawdopodobnie Mort Castle nie zyska fanów wśród czytelników lubujących się w pełnej przemocy, krwawej odmianie horroru. „Księżyc na wodzie” to książka, która nie jest ani oczywista, ani łatwa w odbiorze, niemniej moim zdaniem na pewno godna uwagi. Myślę, że warto po nią sięgnąć, chociażby po to, by przeczytać pierwsze opowiadanie z tego zbioru… i kilka kolejnych też. Polecam! OCENY POSZCZEGÓLNYCH UTWORÓW: „Jeśli weźmiesz mnie za rękę, mój synu” – 10/10 (arcydzieło) „Dziecięce lęki” – 6/10 (dobry) „Miejsce Hendersona / Dziewczyna o oczach w kolorze lata” – 7/10 (bardzo dobry) „Pistolet z drugiej wojny” – 6/10 (dobry) „Tato jest naprawdę bystry” – 7/10 (bardzo dobry) „Uzdrawiacze” – 8/10 (rewelacyjny) „Z ojcem w zoo, a potem do domu” – 5/10 (przeciętny) „Kasztanowy Jim w Egipcie” – 7/10 (bardzo dobry) „Bird nie żyje” – 5/10 (przeciętny) „Pędzący koń, wysoki biały dźwięk” – 7/10 (bardzo dobry) „Pewnego dnia zrobię film” – 8/10 (rewelacyjny) „Pora przyjęcia” – 7/10 (bardzo dobry) „Miłość, nienawiść i piękne morze złomu” – 7/10 (bardzo dobry) „FDR: Historia miłości” – 4/10 (nijaki) „Księżyc na wodzie” – 6/10 (dobry) „Wiadomość” – 7/10 (bardzo dobry) „Jaś, Małgosia i Baba Jaga: Listy do artystki” – 4/10 (nijaki) „Dodatkowe korzyści” – 7/10 (bardzo dobry) „Duży brat Mullbray i książka” – 4/10 (nijaki) „Altenmoor, gdzie tańczą psy” – 8/10 (rewelacyjny) „Historia Dani” – 5/10 (przeciętny) „Stary człowiek i zmarli” – 7/10 (bardzo dobry)