Królowie strzelców. Piłka w cieniu imperium

Reportaż jest podzielony na 8 rozdziałów, sześć z nich dotyczy piłki nożnej, jeden koszykówki i jeden piłki wodnej. Łączy je wspólny mianownik, wszystkie dotyczą Europy Wschodniej. Rozdziały są pisane w różnym stylu i podczas lektury zaświtała mi w głowie myśl, że są to artykuły tworzone oddzielnie, a następnie połączone na rzecz publikacji. I faktycznie, teksty te pojawiały się na łamach "Nowej Europy Wschodniej"; "Polityki" i "Przeglądu Sportowego". Rzuca się też w oczy, że poza całkowicie egzotycznymi tematami jak futbol w Abchazji czy carskiej Rosji, są też wątki bardziej oklepane, jak chociażby sylwetka Ernesta Wilimowskiego czy słynny mecz piłki wodnej między Węgrami a ZSRR na Igrzyska Olimpijskich w Melbourne w 1956 roku. Sport jest oczywiście połączony z polityką, więc nie brakuje tutaj ani jednego ani drugiego. Czasem odnosiłem wrażenie, że autor bardzo szybko ucieka od tematów sportowych, żeby trochę "popolitykować" (szczególnie to jest widoczne w rozdziale o Górskim Karabachu). Widać zresztą, że autor bardzo swobodnie czuje się w kaukaskich tematach. Czułem też, że autor bardzo mało eksponuje własne wywiady czy podróże po opisywanych miejscach. Niby mamy jakieś spotkania z bohaterami omawianych wydarzeń, ale ograniczają się one do kilku zdawkowych zmian.Bardzo podobał mi się rozdział o Abchazji, gdzie autor był na mistrzostwach świata drużyn nieuznawanych przez FIFA. Swoją drogą książka ma bardzo ciekawy fanpage prowadzony na Facebooku, być może też przez to miałem trochę za wysokie oczekiwania w stosunku do książki. Podsumowując, książka ciekawa, opowiadająca ciekawe historie o sporcie we Wschodniej Europie, widać, że autor to też pasjonat i fan kilku dyscyplin. Panie Zbyszku, może następnym razem coś typowo o Kaukazie?