Kości księżyca

Obok „Krainy chichów” najlepsza powieść Jonathana Carrolla. Przeczytałem ją jeszcze raz rozsmakowując się w niesamowitych dziwach i potwornościach, jakie serwuje ta niebanalna książka. Właściwie można by powiedzieć, że tutaj JC osiągnął apogeum swojego stylu, przedstawił to co w nim najlepsze. Książka ta stanowi wzorzec dla większości pozostałych dzieł amerykańskiego pisarza zamieszkałego we Wiedniu. Wzorzec, któremu autorowi nie zawsze udawało się dorównać w innych pomniejszych powieściach. Świeżość wizji jaką mają Kości Księżyca uderza bardzo wyraźnie i potem rzadko kiedy Carrollowi udało się do niej wrócić. Dlatego mają one coś co carrollowską specyfikę określa w sposób najbardziej kompletny. Bohaterka i narratorka Kości Cullen James doświadcza tak typowego dla głównych postaci JC rozdwojenia: w jej życiu codzienna rzeczywistość przeplata się z światem magicznym w sposób najbardziej nieprzewidywalny. Realizm i oniryzm są tu ze sobą ożenione w tak przekonujący sposób, że stanowią unikalną jedność. Czytelnik z przyjemnością zanurza się w tych posępnych czarach, chętnie wczuwa się w posmak szalonej grozy. Bo jest tu makabra jak i humor, który ją łagodzi, przerażenie i śmiech, a w końcu rozluźniająca katharsis. Jeżeli zaczynacie swoją czytelnicza przygodę z Carrollem, doradzam w pierwszej kolejności sięgnąć po tę książkę.