Drewniane morze

Przeczytałem już kilka powieści i tomów opowiadań Jonathana Carrolla i uważam, ze to dobry, obdarzony wyobraźnią pisarz, który potrafi czarować swoimi alchemicznymi wizjami. Wszelako przy lekturze trzeciego tomu trylogii Crane's View delikatnie odczuwałem coś, co można nazwać zmęczeniem materiału. W tym wirującym świecie dziwnych zjawisk, mieszania się realnego z nierealnym, snów przenikających jawę z lekka zaczyna pojawiać się rutyna. Zaczyna się podejrzewać, że autor ma na podorędziu stały zestaw chwytów literackich, którymi, owszem, potrafi posługiwać się jak wytrawny rzemieślnik, ale powoli traci świeżość. Mimo to lektura Drewnianego Morza pozostaje błyskotliwa i zabawna, bo autor wciąż ma lekkie pióro i dar angażowania uwagi czytelnika. Dlatego mogę bezpiecznie stwierdzić, że to książka dobra, choć wyraźnie ustępująca Kościom Księżyca czy Krainie chichów. Zapewne sięgnę jeszcze po następne powieści JC, zwłaszcza z późniejszego okresu jego twórczości, pragnąć przekonać się czy jego proza zdołała kreatywnie się rozwinąć czy autorowi pozostało jedynie powielanie schematów.