Korekta

"Korekta" Bernharda daje czytelnikowi solidny wycisk intelektualny, naraża na ogrom skrajnych emocji przy jednoczesnym, doprowadzonym niemalże do skrajności, koniecznym, maksymalnym skupieniu na jej fabule. Tej książki nie można sobie wziąć ot tak do poczytania, gdyż jej odbiór jest tak niejednoznaczny w swojej specyficznej konstrukcji poprzez ciągnące się w nieskończoność zdania wielokrotnie złożone, przypominające niekończący się labirynt, mnogość wątków i niespodziewanie zmieniających się narratorów. Mimo tych wszystkich niedogodności, kiedy uda się nam wejść w tę z pozoru nieprzychylną czytelnikowi opowieść, możemy być pewni, że spotka nas niesamowita przygoda uwieńczona ogromem niespożytych emocji. Fabuła książki opiera się na kilku filarach, z których każdy ma swoją niezaprzeczalnie ważką rolę do spełnienia. Mamy tutaj trzech przyjaciół, dysfunkcyjną rodzinę, na którą składa się nieszczęśliwa i niedoceniana matka-żona, zagubiony i bezwolny ojciec, niezrozumiani i niekochani brat z siostrą, omamieni pustotą dwaj bracia, wyalienowanie, szaleństwo, rodzącą się nienawiść do kraju, no i przede wszystkim postać głównego bohatera Roithamera owładniętego obsesją stworzenia dzieła swojego życia - budowy Stożka. Całą tę historię poznajemy dzięki notatkom pozostawionym przez samobójcę w celu uporządkowania jednemu z bezimiennych przyjaciół. Symbolika powieści właściwie nie jest jakaś skomplikowana, ponieważ autor skupia się na wielu życiowych kwestiach, które w ferworze codziennego zabiegania gdzieś nam umykają i nie zwracamy na nie większej uwagi. Miłość i szacunek, zrozumienie i akceptacja, realizacja siebie i swoich pragnień przecież nie są nam obce. Tytułowa Korekta zasadza się na ciągłym, obsesyjnym dążeniu do perfekcji, do nieustannego zmieniania i poprawiania, do braku uświadomienia sobie, że ideał nie istnieje, ale zabieganie o niego w granicach rozsądku jest konieczne, aby doskonalić siebie i świat wokół. Mrocznym elementem powieści Bernharda jest też kwestia samobójstwa, które wisi nad bohaterami, miasteczkiem Altensam niczym miecz Damoklesa stając się nieuchronnością. Reasumując, perwersyjna obsesja, maksymalizm i perfekcjonizm goniącego za niedoścignionym, za ideą, i jednocześnie nieustanne korygowanie, człowieka, którego zabija własny ponadprzeciętny umysł i nieszablonowy sposób pojmowania rzeczywistości to główna myśl "Korekty" Bernharda. Polecam dla wytrwałych!