Wymazywanie. Rozpad

Przyznam się szczerze, że zanim zaczęłam klecić te zdania, najpierw przeczytałam kilka recenzji o „Wymazywaniu”. Przeczytałam, bo nie mogłam ruszyć z miejsca z moją opinią. Czułam się nią przygnieciona, zanim wypowiedziałam choćby jedną myśl. Oj ciężka to powieść, zwłaszcza na jesienny czas. Bardzo odczułam jej wagę. Thomas Bernhard nie uznaje żadnych świętości ani tematów tabu, wywala wszystko na stół, oświetla reflektorami i wystawia na widok publiczny. Wybebesza. Patrzcie, napawajcie się, dotykajcie. Jest lupa, są narzędzia chirurgiczne. Ale nie ma znieczulenia (nawet teraz, gdy to piszę, mam ściśnięty żołądek). Nie będę wymieniała tematów poruszonych przez autora, tych wszystkich „obrzydliwości”, polanych goryczą i żółcią, można je wyczytać w innych opiniach. Skupię się na działaniu terapeutycznym „Wymazywania”, bo to monolog i spowiedź jednocześnie, radykalne i bezkompromisowe. Aby tak szczerze i bezwarunkowo stawić czoła historii i współczesności, trzeba mieć niebywałą odwagę. Odwagę wobec samego siebie. Podziwiam. Choć jednocześnie trochę ganię. Swoim krytycznym osądem walnął mnie między oczy. Bez uprzedzenia;)