Kochana Ijeawele albo manifest feministyczny w piętnastu wskazówkach

Dwa lata temu esejem „Wszyscy powinniśmy być feministami” Chimamanda Ngozi Adichie podbiła moje serce. Jej kolejna książka „Kochana Ijeawele” także daje wiele do myślenia, udowadniając, że na zaledwie niespełna siedemdziesięciu stronach można zawrzeć wiele głębokich treści. Autorka pisze prosto, ale mądrze i przekonująco. Piętnaście wskazówek dla mam i ich córek powinien, moim zdaniem, przeczytać każdy, także chłopak i mężczyzna. Książka nie jest poradnikiem, lecz zbiorem refleksji na temat problemu wychowywania dziewczynek i w ogóle dzieci. Pisarka stara się przekonać wszystkich, że równouprawnienie nie powinno być w dzisiejszym świecie przywilejem, lecz oczywistością. Niestety tak nie jest, a z problemem dyskryminacji płciowej spotykamy się nie tylko w zakątkach Trzeciego Świata, ale i w krajach szczycących się wysokim poziomem rozwoju. Wskazówki zawarte w „Kochanej Ijeawele” dotyczą między innymi codziennych zabaw i związanych z tym stereotypów, w myśl których chłopcy powinni bawić się samochodzikami, a dziewczynki lalkami. Chłopcom wolno wdrapywać się na drzewa, grać w piłkę, brudzić się i hasać po placu zabaw, ich rówieśniczki nie powinny tego robić, bo ...nie wypada. Na wielu twarzach na pewno w tym momencie pojawi się uśmiech albo zdumienie, jednak z takim podejściem do wychowania spotykamy się na co dzień. Koronnym przykładem przypisywania dziewczynkom i chłopcom określonych ról jest nawet kupowanie ubranek w kolorach różowym i niebieskim. Autorka mądrze, błyskotliwie pisze o tym, jak uczyć córki asertywności, poczucia własnej wartości, odwagi, pasji, tolerancji, dystansu do siebie i innych, w jaki sposób rozmawiać z nimi o seksualności i możliwości dokonywania życiowych wyborów. Dużą zaletą jest styl, w którym pisarka łączy powagę z inteligentnym poczuciem humoru. Polecam z czystym sumieniem!