Bilans snów

Powieść "Bilans snów" autorstwa Chimamanda Ngozi Adichie to taka książka, która nie narzuca się od razu, ale z czasem zaczyna mocno pracować w głowie. To opowieść o czterech kobietach – Chiamace, Zikorze, Omelogor i Kadiatou – których losy splatają się wokół tematów wyborów, relacji i prób odnalezienia siebie. W tle pojawia się pandemia, ale nie dominuje – jest raczej cichym tłem, które podkreśla moment zatrzymania i zmusza bohaterki do spojrzenia w głąb siebie. Adichie bardzo naturalnie pokazuje, że nasze decyzje nigdy nie są podejmowane w próżni. Zawsze stoi za nimi coś więcej – pochodzenie, doświadczenia, relacje, to, skąd jesteśmy i w jakim miejscu życia się znajdujemy. W książce mocno wybrzmiewają też tematy migracji, różnic klasowych, macierzyństwa i kobiecej niezależności, ale najwięcej jest tu o relacjach między kobietami – ich bliskości, wsparciu, ale też trudnych momentach. Najbardziej została ze mną historia Kadiatou – bardzo poruszająca, tym bardziej że inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. To ona robi największe wrażenie i najdłużej zostaje w głowie. I jednocześnie właśnie tutaj pojawia się lekki niedosyt – chciałoby się zostać przy niej jeszcze chwilę dłużej i poznać ją głębiej. „Bilans snów” nie jest książką idealną, ale może właśnie dlatego wydaje się tak prawdziwa. Nie daje prostych odpowiedzi, raczej zostawia z pytaniami i refleksją nad tym, jak bardzo nasze życie splata się z życiem innych. To spokojna, ale poruszająca historia, która zostaje z czytelnikiem na dłużej.