Fioletowy hibiskus

Książka trudna, gorzka i kontrowersyjna. Jak na debiut młodej obiecującej nigeryjskiej pisarki Adichie oceniłam ją jako rewelacyjną. Może trochę na wyrost, ale książka mną wstrząsnęła, a to już jakiś poważny wyznacznik. Sporo kwestii mimo, że książka wcale objętościowo nie poraża. Obraz katolickiej nigeryjskiej bardzo bogatej rodziny, w której fanatyczny ojciec przywódca w imię wyższych wartości terroryzuje rodzinę. Posuwa się do dotkliwych kar cielesnych i przemocy psychicznej zarówno wobec żony jak i nastoletnich dzieci. Właśnie córka Kambili jest narratorką tej powieści. Ta zastraszona, milcząca piętnastolatka dopiero po wyjeździe wraz z bratem do ciotki, która prowadzi bardzo otwarty i nowoczesny dom przekonuje ją, że życie może wyglądać zupełnie inaczej. Tę samą historię mogłaby opowiedzieć również matka lub brat. Fanatyzm religijny zawsze przeraża w każdym wydaniu. A przemoc domowa skryta za pokazową fasadą idealnej rodziny to chyba najgorszy przypadek zakłamania. Tego typu historia zawsze skłania mnie do zastanowienia czy ja w tej sytuacji też uległabym ojcu tyranowi. Drugi ciekawy aspekt książki to sytuacja polityczno-ekonomiczna Nigerii. Niewiele wiem na ten temat, ale tarcia społeczne są bardzo wyraźnie zaznaczone. Niezadowolenie rośnie i prowadzi do częstej emigracji i przewrotu. Można też zastanowić się czy katolicyzm wyrządził w takich krajach więcej dobra czy zła. Na przykładzie tej rodziny można stwierdzić, że ojca rodziny zmienił w fanatyka-sadystę, doprowadził do rozłamu w rodzinie, a końcu do tragedii. Sporo spraw do przemyślenia, a jeszcze przede mną kolejna książka tej autorki. Naprawdę jestem ciekawa tej następnej pozycji.