Jacek

Nie mogłem się od niej oderwać. Choć tomiszcze to opasłe (ponad 700 stron tekstu),to czytało się naprawdę dobrze. Czasem się dłużyła, zwłaszcza jeśli autorki wchodziły na tematy poboczne związane z życiem Jacka czy jego żony Gajki. Ale i to miało swój urok bo mogłem się mu przyjrzeć z naprawdę bliskiej perspektywy. Rzadko spotykany przykład człowieka żyjącego tym co głosił, i głoszącego tak jak myślał. Zwykle następuje jakieś rozszczepienie, co jest niemal regułą u polityków. Kuroń był przejrzysty. Doświadczyłem jego działalności politycznej w latach dziewięćdziesiątych (jako dziecko pochłaniające wiadomości),zawsze się wyróżnił i mową i ubiorem i stylem bycia. Książka pomogła mi go jeszcze lepiej zrozumieć. Opowiedziała o jego młodzieńczych latach, zafascynowaniu marksizmem, i buncie przeciwko komunistycznej biurokracji, która zdaniem Kuronia zniszczyła ideały państwa robotników. Zrozumiałem PRL dużo lepiej niż czytając niejedną twardą książkę historyczną o tym okresie. I naprawdę żałuję, że się skończyła, za to na pewno przeczytam coś jeszcze Anny Bikont.