Nigdy nie byłaś Żydówką. Sześć opowieści o dziewczynkach w ukryciu

Książka historyczna, reportaż , na faktach, II wojna światowa. Tu mamy najprawdziwszy reportaż. Autorka wykonała kawał dobrej roboty. Drąży w temacie, nawet wcześniej już omówionym w literaturze historii żydowskich i polsko-żydowskich. Zagłębiając się w tematyce Holocaustu, staram się sięgać po reportaże , żeby poznać prawdę. Ostatnio modne i coraz częstsze jest pisanie na szeroką skalę powieści wojennych, obozowych i wmawianie czytelnikowi ,że to jest najprawdziwsza prawda. Dlaczego w mało prawdopodobne fakty, czytający ma uwierzyć. Nie ma już świadków historii, które mogłyby dać świadectwo. Już nie żyją . Tym samym nie można już nic sprawdzić. W czasach komunistycznych była ostra cenzura i wiele prawdy zostało zatajonej. Tylko nie rozumiem dlaczego po tylu latach naraz zjawiają się fikcyjni świadkowie i zaczyna się ,,produkcja’’ wojennych opowieści, które przez tyle lat nie ujrzały światła dziennego. Ta książka jest bardzo wartościową i cenną pozycją. Anna Bikont doszła do prawdy. Omawia los sześciu dziewczynek Elżuni, Blimy, Janki , Dorki, Małki i Ireny. Wszystkie one przetrwały wojnę dzięki szczęściu w nieszczęściu ,że trafiły na lepszych ludzi. Po wojnie ich losy różnie się potoczyły. Bohaterka Alka czyli Małka , była już opisywana w literaturze w opowiadaniach Wojdowskiego ,,Mały człowieczek, nieme ptaszę, klatka i świat’’. Opowiadanie ,,Ścieżka” to jej historia. Dziewczynce udało się uciec z getta i włóczyła się po mazowieckich wsiach, szczęśliwie doczekując końca wojny. Bohaterka Elżunia , znana już jest z reportażu Hanny Krall „Zdążyć przed Panem Bogiem” jako drugoplanowa postać. Anna Bikont wynajduje stare a nowe kwestie, nieopowiedziane wcześniej i nam nieznane. Niby już to wiemy , ale niekoniecznie wszystko i do końca. Przedstawia charakterystykę portretową sześciu dziewczynek żydowskich i uświadamia nam jak trudno jest posklejać z faktów, z różnych źródeł jedną całościową prawdę, która miesza się z fikcją. Dziecięce relacje o głodzie, strachu, tułaczce, ukrywaniu się, śmierci. Po wojnie wszystkie miały kłopoty z własną tożsamością. Jedne radziły sobie lepiej, a drugie wcale. Szesnaście lat po wojnie Elżunia Frydrych /Elza Shatzkin, potem Dallek/ popełniła samobójstwo. A miała w Stanach właściwie wszystko ,czego dusza zapragnie. Z kolei Irena Schwarz była hospitalizowana psychiatrycznie, poddawana elektrowstrząsom. Lęki ustąpiły dopiero w Izraelu, dzięki szczęśliwym latom z Andrzejem Syczem, synem gojki, której zawdzięczała życie. Są to bardzo rzetelnie opisane historie, w które autorka włożyła całe swoje serce, żeby nam opowiedzieć. Jeśli pragniecie poznać prawdę, niekoniecznie przedstawiającą Polaków w dobrym świetle, gdyż byli i tacy, przeczytajcie. Polecam!