Idiota (edycja kolekcjonerska)

Pisząc kolejną swoją opinię, odnośnie do przeczytanej książki autorstwa Fiodora Dostojewskiego, tak naprawdę nie wiem, od czego zacząć i na czym skończyć, nie mówiąc już o tym, co umieścić pomiędzy: „zacząć i skończyć”. Czytałem tę książkę dwukrotnie, w odstępie co prawda kilkuletnim, mimo to napisanie o niej opinii, stanowi dla mnie nie lada wyzwanie. Zastanawiam się -czym jest to uwarunkowane, jaki czynnik o tym decyduje, co wpływa na taki stan rzeczy ?. Najlogiczniejszym wytłumaczeniem mej niemocy w próbie sklecenia kilku/kilkunastu zdań na temat powyższej powieści, jest najprawdopodobniej: głębia i złożoność myśli autora, oraz wielość i ważkość poruszonych kwestii — opisujących skomplikowane relacje międzyludzkie. Właśnie powieść „Idiota”, była tą powieścią, która otworzyła przede mną bramę prowadzącą do poznania twórczości F. Dostojewskiego, jego kunszt pisarski został mi objawiony właśnie w tej powieści, dziele zaliczanym przez znawców i krytyków literatury rosyjskiej do tzw. wielkich powieści Dostojewskiego. Wielokrotnie zastanawiałem się, czy naprawdę istnieją tacy ludzie jak Lew Nikołajewicz Myszkin, główny bohater powieści: postać skażona do szpiku kości: dobrocią i dobrem. Dlaczego skażona? -zapyta ktoś, kto być może przeczyta tę opinię, przecież to raczej określenie pejoratywne i nie do końca harmonijnie współgra z dobrem i dobrocią, ano skażona dlatego odpowiem zainteresowanemu odpowiedzią, iż w przypadku dobra osamotnionego, pozostawionego na pastwę wszech otaczającego go zła, skazane jest ono nie tylko na zagładę, ale częstokroć również na wyśmianie, wyszydzenie i pogardę. Bycie dobrym (doskonale dobrym !) w wielu przypadkach a w jeszcze większej liczbie opinii człowieczych, jest jak trąd, który w opinii wielu do niczego nie jest potrzebny, a prowadzić może do odrzucenia i zamknięcia wielu kuszących dróg, którymi idąc -dotrzeć możemy do sławy, pieniędzy i innych ponętnych dóbr tego świata. Książę Lew Nikołajewicz Myszkin najprawdopodobniej postać fikcyjna, będąca tworem wyobraźni mistrza Dostojewskiego, myślę, że był, lub jest w sercach wielu ludzi: niejako symbolem, może nawet pomnikiem i hołdem postawionym i oddanym wszystkim tym, którzy z gruntu są dobrzy, dlatego że: dobrzy się urodzili, jako dobrzy przeżyli swoje życie i dobrzy odeszli, pozostając w sercach i pamięci pokoleń, które po nich przyszły, pokoleń, dla których stali się inspiracją i niedościgłym wzorcem do naśladowania. Byli tacy, gdyż nie potrafili być inni, nie mogli sprzeciwić się swemu powołaniu w czynieniu dobra. Stali się wzorem i wzorcem: bytu, bytowania i bycia. Przykładem godnego spożytkowania tych niewielu chwil danych nam na ziemi, bez wątpienia jest Lew Nikołajewicz Myszkin -główny bohater powieści. Polecam.