Sen Wujaszka

📖 Przeczytałem „Sen wujaszka” i poczułem się jak widz w prowincjonalnym teatrzyku, gdzie każda postać paraduje w peruce i wachlarzu intryg. Z jednej strony fabuła rzeczywiście „trąci myszką” – to zbiór skandali, plotek i absurdalnych zdarzeń, które razem tworzą galimatias salonowych knowań. Z drugiej jednak w tym chaosie dostrzegam kunszt Dostojewskiego: pisze z ironicznym uśmieszkiem, malując portrety bohaterów kilkoma precyzyjnymi ruchami pióra. 🔹 Marja Aleksandrówna – absolutna królowa Mordasowa. Trzyma męża na pasku, manipuluje towarzystwem, a jej zimny takt stanowi prawdziwą broń.
 🔹 Książę K. – chodzący eksponat, składa się z korkowej nogi, sztucznego oka i mnóstwa sprężyn. Budzi równocześnie litość i rozbawienie.
 🔹 Zina – piękność z lodowatym spojrzeniem, staje się pionkiem w grze matki i awanturniczych zalotników. 🧠 Nie znajduje tu miejsca na rozbudowane psychologiczne wykłady – jest za to burza drobnych dramatów, błyskotliwych uwag i celnych obserwacji. Dostojewski prowadzi narrację jak reżyser farsy, w której groteska miesza się z przebłyskami ludzkiej samotności. 📈Oceniam na 7/10 – nie dlatego, że to arcydzieło, ale dlatego, że w tych kilkudziesięciu stronach potrafi się zmieścić cały świat prowincjonalnych ambicji i lęków, opisany z pazurem i subtelnym humorem.