Młokos

Dostojewski...,Dostojewski...i ta jego : mroczna, psychodeliczno - schizofreniczna atmosfera.Kolejna z wielkich powieści Mistrza, absorbująca mózg czytelnika w stu procentach, zmuszająca do skupienia całej uwagi, na: mnogości różnego rodzaju wątków,pozornie niezależnych, lecz w końcu zazębiających się z sobą i całych rzeszach bohaterów: nie zawsze racjonalnych, przewidywalnych, bohaterów sprawiających wrażenie kompletnie zagubionych, w świecie, w którym przyszło im żyć, umieszczonych przez autora ,w rzeczywistości piętrzącej przed nimi: całe góry problemów i nie kończące się przeszkody.Tak jak w większości utworów Dostojewskiego, tak i w tym przypadku, charakterystyki bohaterów doprowadzone do perfekcji, narysowane może nieco mniej subtelnie i grubszą kreską niż np.w "Biesach", "Idiocie", "Braciach Karamazow", czy wreszcie w "Zbrodni i karze", ale mimo wszystko nie przerysowane, choć balansujące na tej granicy. W mojej ocenie, powyższe dzieło stoi na odrobinę niższym stopniu, w porównaniu z wyżej wymienionymi, lecz "niżej" u Dostojewskiego to i tak niebotycznie wysoko-na poziomie, o którym wielu chwytających za pióro może jedynie pomarzyć, nie zbliżając się nigdy do poziomu "Młokosa". Powyższa powieść, tak zresztą jak cała twórczość Dostojewskiego do łatwych nie należy i nie tyle chodzi tu o łatwość zrozumienia całości fabuły i myśli w niej przekazanej, ile o ciężar i gęstość panującej w niej atmosfery, niekiedy nieco przytłaczającej czytelnika, sprawiającej, że zaczyna się męczyć, zastanawiając się: "za jakie grzechy", ale mimo wszystko warto przeczytać "Młokosa"(w innych wydaniach "Młodzika"),choćby dlatego, że napisał to sam wielki Dostojewski, którego przecież nie potrzeba specjalnie przedstawiać istotom, które opanowały sztukę czytania, chociażby w stopniu podstawowym.Polecam