Głód

Mroczna to opowieść, nawet bardzo mroczna, raczej nie na jesienne smutne wieczory, ale kiedyś przecież przeczytać trzeba, tym bardziej że jest to książka Noblisty -jedno z dwu flagowych dzieł tego autora obok powieści „Błogosławieństwo ziemi”, za którą to powieść otrzymał Nagrodę Nobla. Książkę zakupiłem kilkanaście miesięcy temu i jakoś nie mogłem się za nią zabrać- myślę, że tytuł mnie nieco odstraszył i nie myliło mnie przeczucie, że lekko nie będzie i ...nie było. Książka napisana bardzo dobrze najwyższy kunszt literacki, jeno słownictwo nieco archaiczne, jednakże wziąwszy pod uwagę fakt, iż tłumaczenie miało miejsce przed stu laty -nie dziwi więc fakt, iż język nieco archaiczny, ale nie do tego stopnia, aby miało to jakikolwiek wpływ na komfort czytania, poza tym dzieło wybitne pod każdym względem. Czytając „Głód” Knuta Hamsuna, nieodparcie przychodziło mi do głowy porównanie do literatury Franza Kafki, odczuwa się w tym dziele jakąś Kafkowską nutę, oczywiście nie może być mowy o żadnym wpływie Kafki na autora „Głodu”, gdyż Kafka w czasie wydania „Głodu” miał zaledwie 8 lat i najprawdopodobniej na niewiele rzeczy wówczas wpływał. Tak czy inaczej, cień stylu Kafki unosi nad tym dziełem, drugim z wielkich, który przychodził mi do głowy podczas czytania jest Dostojewski, którego również w jakimś stopniu można w powyższej powieści wyczuć (może mroczność i zawiłość relacji międzyludzkich),jak widać z powyższego książka niezwykła skoro tchnie mocą Kafki i Dostojewskiego. Jeśli miałbym sobie wyobrazić człowieka wygłodniałego, skrajnie osamotnionego, wyczerpanego walką o każdy dzień, człowieka doprowadzonego do ostateczności, to właśnie byłby nim główny bohater powieści Hamsuna Knuta, postać, której imienia nie poznajemy, być może dzięki temu zabiegowi jest ona bardziej kosmopolityczna i uniwersalna, obecna w każdym czasie i pod każdą szerokością geograficzną. „Głód” to studium wyalienowania, próba wskoczenia przez człowieka na właściwy tor, krzyk rozpaczy, rezygnacja, w końcu utrata wiary w swoje możliwości. Jak widać powieść niełatwa, temat ciężki, mimo to a może zwłaszcza to dlatego warto ją przeczytać, aby sobie uświadomić, że nie jest z nami tak źle- zawsze może być gorzej (oby nie),jak chociażby w przypadku głównej postaci z powieści „Głód” Knuta Hamsuna. Polecam.