Fijołki Henryki

Fragment powieści: Kiedy ksiądz skończył pienia żałobne, a przyjaciele i znajomi nieboszczyka wyszli pierwsi z kościoła, pokropiwszy trumnę wodą święconą, na placu Św. Tomasza z Akwinu potworzyły się małe gromadki osób i rozmowy wszczęły się między ludźmi światowymi, zadowolonymi, że mogą oddychać świeżem powietrzem, wśród jasnego blasku słońca czerwcowego, po godzinnym pobycie w duszącej atmosferze kadzideł i kopcących świec. — Biedny Bernard... Zawsze to smutno... wynieść się w czterdziestym drugim roku życia; — Zapewne. Ale co prawda nie oszczędzał się. Bawił się, bo bawił. — A tak... gorączkowe życie... Karty, kobiety... ho!... ho!... kto wie, czy się nawet nie zrujnował trochę? — O! bynajmniej. Dostał znów spadek po starej ciotce pięćkroć, czy sześćkroć sto tysięcy franków. I owszem, musiał wdowie i synowi zostawić bardzo ładną fortunę. — To piękna pani Bernard jeszcze wyjdzie za mąż. — Kto wie? Może i nie, przez wzgląd na małego. Podobno ubóstwia swego syna. Wogóle mało żałowano tego umarłego, z pierwszych sfer towarzyskich, niesionego do ziemi z całą okazałością, na jaką zdobyć się mogą przedsiębiorstwa pogrzebowe; msza była śpiewana, kwiaty z Nicei, pochodnie z płomieniami zielonemi przy katafalku. A co za szwajcar pogrzebowy! Ho! ho! wspaniały jegomość, z miną żałobną i faworytami białemi, jak u starego para angielskiego; podobno grywał dawniej ojców szlachetnych na prowincyi.