Feministyka albo sztuka obchodzenia się z kobietami

To nawet jest śmieszne: Nazywać pięknymi te krótkonogie istoty niskiego wzrostu o wąskich ramionach i szerokich biodrach może tylko zamroczony popędem płciowym męski intelekt: cała ich uroda bowiem tkwi w tym popędzie. Gdyby ktoś się nie zorientował, to - rzecz jasna - o kobietę chodzi. Najbardziej nieestetyczny i antyestetyczny twór, jaki wytworzyła ziemia. Niezdolny do samodzielnego funkcjonowania, z natury swej kłamliwy i niezdatny do wielkich prac umysłowych. Istnieje zasadniczo tylko w celu przedłużenia gatunku. Z tego też powodu zdarza się mężczyźnie, że wstąpi z tym stworzeniem w - chrześcijańska Europa zdaje się go świętym nazywać - związek małżeński. Ponieważ w takowym jestem - ach, cóż zamroczyło mojego męża??? - z prawdziwym przerażeniem przeczytałam, że kobieta czterdziestoletnia jest już zupełnie nieprzydatna do współżycia płciowego. Tak już mam, że wierzę filozofom. Cóż począć z taką świadomością? Szukać młodszego egzemplarza? Może uratuje mnie przed rozpaczą refleksja, że kobieta zanurza się w teraźniejszości i dlatego potrafi lepiej się nią, jeśli tylko jest znośna, rozkoszować, skąd płynie swoista dla kobiety pogoda, która pozwala jej dawać wytchnienie, a w razie potrzeby pociechę przytłoczonemu troskami mężowi ?