Dziedzictwo Hryciów

Niestety dla mnie ta powieść jest tylko dobra i do tego dużo słabsza od poprzednich. Może dlatego, że o samych Hryciach jest stosunkowo mało, natomiast więcej miejsca autorka poświęca bohaterom drugoplanowym, czyli Monice i Teresie. Akcja jak zwykle biegnie dwutorowo. Współcześnie to tylko kilka dni sierpnia od 28-30,tuż po zakończeniu dni Gutowa, gdy na rodzinę Hryciów spada nieoczekiwana tragedia. W krótkich rozdziałach autorka pokazuje jak zachowują się poszczególni członkowie rodziny, ale nie ma tu żadnych emocji i wszystko dzieje się tak,jakby nic się nie stało. Za to mamy trochę polityki i to bardzo mnie denerwowało, bo sympatie czy antypatie autorki w ogóle mnie nie interesują. Ta współczesna część jest czasami nudna, bo pozbawiona w zasadzie akcji. Bardziej podobały mi się rozdziały dotyczące losów Moniki i Teresy, chociaż i tu bardzo dużo miejsca poświęcone jest sytuacji politycznej Polski końca lat 60-tych. Mamy strajk studentów w Warszawie, dużo na temat wydarzeń poświęconych zdjęciu z afiszy sztuki "Dziady" w których to wydarzeniach uczestniczyła Monika. Potem kolejna nagonka na Żydów i wreszcie dowiadujemy się jak doszło do jej wyjazdu z Polski. Teresa natomiast dzięki pomocy towarzyszki Wypych pracuje dla partii i marzy o adopcji dziecka. Wreszcie poznajemy powód dlaczego ich stosunki nagle stały się oziębłe i dlaczego nie próbowały się przez tyle lat ze sobą kontaktować. Powieść jak zwykle napisana jest pięknym językiem ale mnie jakoś nie porwała. Brak w niej przede wszystkim emocji, tajemnic i wciągającej fabuły. Niby wszystko przebiega sprawnie, ale czasami jest nudno. Mam nadzieję, że kolejny tom będzie bardziej ciekawy i zostanę rozwiązane wszystkie tajemnice.